DA

8 poemes | sèrieAlfa núm. 107

Imatge: Joan Navarro

 

 

Adélia Prado

 

 

A meio pau

A mitja asta

A media asta

Em berne

 

 

 

 

A meio pau

 

Queria mais um amor. Escrevi cartas,
remeti pelo correio a copa de uma árvore,
pardais comendo no pé um mamão maduro
– coisas que não dou a qualquer pessoa –
e mais que tudo, taquicardias,
um jeito de pensar com a boca fechada,
os olhos tramando um gosto.
Em vão.
Meu bem não leu, não escreveu,
não disse essa boca é minha.
Outro dia perguntei a meu coração:
o que que há durão, mal de chagas te comeu?
Não, ele disse: é desprezo de amor.

 

107

 

 

A mitja asta

 

Volia un altre amor més. Vaig escriure cartes,
vaig enviar per correu la capçada d’un arbre,
pardals menjant en la branca una papaia madura
‒coses que no dono a qualsevol persona–
i més que res, taquicàrdies,
una manera de pensar amb la boca tancada,
els ulls tramant un sabor.
En va.
El meu bé no va llegir, no va escriure,
no va dir aquesta boca és meva.
Un altre dia vaig preguntar al meu cor:
què et passa valent, és que t’ha menjat la malaltia de Chagas?
No, va dir ell: és menyspreu d’amor.

 

[Traducció: Joan Navarro]

 

 

107

 

 

A media asta

 

Quería otro amor más. Escribí cartas,
envié por correo la copa de un árbol,
gorriones comiendo en la rama una papaya madura
‒cosas que no doy a cualquier persona–
y sobre todo, taquicardias,
una manera de pensar con la boca cerrada,
los ojos tramando un sabor.
En vano.
Mi bien no leyó, no escribió,
no dijo esta boca es mía.
Otro día pregunté a mi corazón:
¿qué te pasa valiente, es que te ha comido la enfermedad de Chagas?
No, dijo él: es desprecio de amor.

 

[Traducción: Joan Navarro]

 

 

107

 

 

En berne

 

Je voulais un amour de plus. J’ai écrit des lettres,
j’ai envoyé par la poste la cime d’un arbre,
des moineaux mangeant au pied un papayer mûr
des choses que je ne donne pas à n’importe qui
et plus que tout, des tachycardies,
une façon de penser la bouche fermée,
les yeux tramant une saveur.

En vain.

Mon chéri n’a pas lu, n’a pas écrit,
n’a pas ouvert la bouche.
Un autre jour j’ai demandé à mon cœur :
qu’est-ce que tu as mon brave, la maladie de Chagas t’a mangé ?
Non, a-t-il dit : c’est le mépris d’amour.

 

[Traduction : Dolors Català]

 

107

 

O retrato »

 

| a | entrada | Llibre del Tigre | sèrieAlfa |